Het komt goed

Clos des Montaigus, Mercurey (Wijn uit Bourgogne)

Zowel een historische (jakobsschelp) als een moderne (het wit-rood van de GR 76) pelgrimsroute naar Santiago de Compostella leidt langs de wijngaarden van Mercurey

In het voorjaar van 2001 zette ik vanaf mijn ouderlijke woning de eerste stappen richting Santiago de Compostella. Mijn moeder had boterhammen gesmeerd voor de eerste dag onderweg. Reeds na een dikke drie kilometer liep ik België binnen. Ik nam een sluiproute, want ik had geen zin om de boterhammen meteen weer in te leveren. In die tijd heerste er in Nederland een ernstige mond-en-klauwzeerepidemie en België had alle wegen groot en klein richting Nederland  gebarricadeerd. Bij de officiële grensovergangen stonden zelfs douanebeambten (in onze volksmond ‘commiezen’ genaamd). Een van hun opdrachten was het in beslag nemen van etenswaar. Prima, maar niet de boterhammen die mijn moeder had gesmeerd.

Net aan de andere kant van de grens woont een goede vriend van mij. Hij stuurde me de vorige week een aantal foto’s van de blokkades die de Belgen hebben opgeworpen. Ditmaal hebben zij nog minder aan het toeval overgelaten. Met mijn bourgondische gastheer onderhoud ik in deze serieuze tijden contact via e-mail. Omdat ik het nieuws van Frankrijk en Bourgogne volg, weet hij mij niet veel meer te vertellen dan dat ik al weet. Behalve natuurlijk hoe hij de huidige crisis ervaart. Hij is blij te wonen in een klein wijndorp (nog geen 400 inwoners) in het hart van de Côte Chalonnaise. Zijn gezin is gelukkig nog niet getroffen door het Covid-19 virus. Hij mag vanuit zijn ruime woning nog een kleine wandeling maken in de Vallée des Vaux. Voor de rest is zijn bewegingsruimte ernstig beperkt.

In de Vallée des Vaux kan hij aanschouwen dat het business as usual is in de bourgondische wijngaarden. Over de oogst 2020 kan nog weinig worden gezegd, behalve dat de druiven razendsnel groeien in een record tempo. Maakt 2020 nog meer bizar. Zorgen over een krimpende markt in 2020 werden wel reeds geuit: de belastingmaatregelen van de Amerikaanse president Trump, de Brexit en nu er bovenop nog een keer die ellendige epidemie. Cave de Bissey, waar ik de meeste aankopen doe, is gesloten. Men is overgegaan tot een ‘drive-formule’. Je plaatst via de website van de coöperatie een bestelling die je op gezette tijden voor de deur van haar boutique kunt afhalen. Het Bureau Interprofessionnel des Vins de Bourgogne fungeert in deze tijden als communicatiekanaal voor de wijnbouwers en andere belanghebbenden. Men kan gedachten en zorgen delen via sociale media, onder meer middels de speciaal door het bureau in het leven geroepen #LaVigneContinue.

Ruim twee weken na mijn vertrek naar Santiago de Compostella overnachtte ik bij een vriendelijke familie in Beaumont-en-Argonne (Franse Ardennen). De man was veehandelaar en de vrouw runde hun gîte-ruraux. Nadat ik wat spullen had uitgepakt, een kleine was had gedaan en even met mijn moeder had gebeld, werd ik uitgenodigd om samen met hen koffie te drinken. Bij de koffie werd een zelfgebakken aardbeienvlaai geserveerd. Ook de drie dochters van het echtpaar schoven aan.

Aan tafel vroeg de vrouw hoe ik in grote lijn naar Santiago de Compostella wilde lopen. Ik antwoordde dat het bourgondische Vézelay mijn eerste doel was, vervolgens Le-Puy-en-Velay om van daaruit de gemarkeerde route (GR 65) naar de Pyreneeën te volgen. De vrouw opende een boekje van de FFRP (Féderation Française de la Randonné Pédestre) en schoof het naar me toe. Ik zag een foto van een groot gebouw, maar wist niet wat het was. “De kathedraal van Le-Puy-en-Velay”, maakte de vrouw duidelijk. Meteen blokten mijn gedachten. Ik sloot mijn ogen en dacht: gewoon morgen verder lopen en ooit zul je er wel arriveren. Een aankomst in Le-Puy-en-Velay was op dat moment een gebeurtenis buiten mijn voorstellingsvermogen.

Ik mocht het boekje meenemen om het onderweg te lezen. De man vervolgde na de koffie en aardbeienvlaai zijn werkzaamheden. Hij moest die dag nog een aantal koeien vervoeren. “Het zal wel loslopen”, zei hij bij ons afscheid, doelend op de mond-en-klauwzeercrisis die Frankrijk uiteindelijk slechts in geringe mate zou treffen. “Het komt goed.”

In de zomer van 2005 keerde ik terug in Le-Puy-en-Velay. Ik liep de kathedraal weer binnen en na enkele meditatieve momenten zocht ik naar de boeken waarin de pelgrims hun vertrek noteerden. Na stevig bladeren in een van de lijvige boeken vond ik mijn naam en een datum terug: 1 juli 2001. Ik pakte een pen en noteerde, net zoals sommige pelgrims dat hadden gedaan, er in kleine letters achter: arrivé à Saint-Jacques-de-Compostelle le 18 août 2001.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.