Vanmiddag bevond ik mij te midden van een bont gezelschap. Allereerst waren er wandelaars die één van de drie uitgezette routes volgden; het was niet zomaar een wandeling, want het sportieve evenement was georganiseerd om geld in te zamelen voor een goed doel. Enkele controleposten lagen midden in de wijngaarden van Givry, waardoor de wandelaars getuige waren van de wijnoogst, die dit jaar in de Bourgogne vroeg was begonnen. Tegelijkertijd liepen tientallen druivenplukkers rond die met lege emmers de wijngaarden in werden gestuurd, nauwelijks oog hebbend voor de wandelaars, omdat hun aandacht volledig was gericht op de oogst.

Ik heb groot respect voor de druivenplukkers in Bourgogne. Om in deze wijnstreek de druiven te oogsten, moet je met de rug een kleine buiging maken. Wie onbekend is met het vak, merkt aan het einde van de dag dat er weinig rug meer over is. Op een niet mis te verstane wijze word je de wijngaard ingestuurd. Jouw opdracht is kristalhelder: wat te plukken, hoe te plukken en vooral wat niet te plukken. De opbrengst van jouw oogst verdwijnt in een grote witte trechter die iemand op de rug draagt. Wanneer de trechter vol is, beweegt de drager zich naar een tractor met aanhangwagen, beklimt een ladder, buigt zich ver voorover en laat de druiven verdwijnen in de aanhangwagen. Daar werpt een man een kritische blik op de geplukte druiven en gooit bij de minste afwijking, met een soort verontwaardigde blik, een tros weg. Bij de eerstvolgende bespreking krijgen de boosdoeners dat ongetwijfeld te horen.

Op de Chaume van Givry kwamen mij weer wandelaars tegemoet. De Chaume van Givry is een hooggelegen vlakte met een kalkstenen bodem, die zorgt voor een unieke biodiversiteit en de natuurlijke scheiding vormt tussen de AOC’s Mercurey en Givry. Om de drukte te vermijden besloot ik het eerste pad omlaag te nemen. Ik ken de Chaume inmiddels als mijn broekzak. Halverwege de afdaling kwam ik een man en vrouw tegen. Ze droegen beiden een felgekleurde wandeloutfit en de man gebaarde druk met een stuk papier in zijn hand. Ik wist meteen waar ze de afslag hadden gemist. De man stelde hoopvol de vraag of ik uit de buurt kwam. “Nee,” antwoordde ik, “ik kom uit Nederland.” “Oh, maar waar komt u nu dan vandaan?” vroeg hij. Ik maakte duidelijk dat ik van de Chaume van Givry kwam. “Rechtdoor omhoog, bovengekomen rechtsaf en u voegt zich weer bij de andere wandelaars.” “On est sauvé,” verzuchtte de man.

Terug in mijn dorp sprak een oudere man mij aan. Hij liep met langzame tred langs de wijngaarden. “Komt u van ver gelopen?” vroeg hij. Ik antwoordde dat er een stevige wandeling op had zitten, maar dat ik bijna ‘thuis’ was. Ik vroeg wat hem hier bracht. “Ik kom uit de stad, uit Chalon[sur-Saône]. Ik wandel hier graag,” vertrouwde hij me toe, en voegde er aan toe dat hij tijdens het wandelen stiekem naar de huizen keek, of ze te koop of te huur stonden. “Weet u, ik ben een militair. Ik heb in Algerije gediend. Eens militair, altijd militair. Maar op een wat oudere leeftijd verlang ik onderhand naar een stukje rust.” “Ik meen u te begrijpen,” antwoordde ik.

De laatste meters naar huis dacht ik weer na over het aanbod om bij de buurman van de eigenaar van mijn Bourgondische residentie druiven te plukken. Ik besloot om een volgende keer ‘ja’ te zeggen.