Vier maanden geleden schreef ik over Maison Antonin Rodet, het handelshuis dat aan Albert Heijn de meeste wijnen uit Bourgogne levert. Conclusie: een kwalitatief uitstekend handelshuis dat helaas zijn beste wijnen in Bourgogne achterhoudt. Voor die wijnen ben je van harte welkom in de boutique van Clos Rodet in Mercurey. Maar goed, Mercurey ligt niet om de hoek — onze supermarkten wel. Onderhand weer eens tijd om een stand van zaken op te maken. Deze inbreng gaat vooral over rood en een beetje over wit.

Bij Albert Heijn veranderden de jaartallen van de rode Bourgogne (100% pinot noir) en Mâcon (100% gamay) van 2015 in 2016. Natuurlijk ben je bij een nieuw jaar nieuwsgierig, maar je weet onderhand beter. De tijd dat je in Nederland een omweg maakte voor een goede Bourgogne uit de supermarkt, lijkt inmiddels achter ons te liggen. Hooguit worden aan deze wijnen woorden zoals basis- of instap-Bourgogne toegedicht — kwalificaties die, zoals reeds eerder opgemerkt, niet tot mijn favorieten behoren. Maar laat ik er geen drama van maken: zo erg was het ook weer niet om ze te drinken.

De rode Mâcon uit 2016 is sappiger en smaakvoller dan de matte en fantasieloze versie uit 2015. Het inmiddels typerende ‘stoflaagje’ aan het einde is er nog steeds. De meest recente Mâcon is echter opvallend nerveus en onrustig; enige tijd tot rust laten komen in een kelder biedt geen oplossing. Bij de Bourgogne uit 2016 ontbreekt de nodige ruggengraat (structuur). Het verschil met 2015 is verder miniem, en dat levert hooguit wat brave woorden op. Ook deze versie heeft een schroefdop — dat wordt dus ook niet beter. Na voor alle zekerheid twee bodempjes van de Bourgogne te hebben geproefd, schonk ik de rest in de boeuf bourguignon. Die deed ik daarmee een groot plezier.

Louis Max plukt zijn druiven in de achtertuin van Antonin Rodet — en doet dit bovendien op bio-vriendelijke wijze. Onder de naam Domaine Louis Max biedt hij Albert Heijn een rode en witte Mercurey aan. De rode 2012 en 2014 zitten al stevig onder het stof. De witte 2015 is zeker nog de moeite waard: van verre ruik je een waaier aan aangename geuren. Deze Bourgogne is in kwalitatief opzicht meer dan prima om te vermelden, maar uiteindelijk niet verleidelijk genoeg (een te vlakke afdronk) om hem de hemel in te prijzen. Richting de twintig euro is hij bovendien duur — zelfs voor een village-Mercurey. In Bourgogne kan dat nog voor bijna de helft van deze prijs.

Bourgogne bij de Jumbo heet tegenwoordig Signé Bourgogne. De wijn is nog steeds afkomstig van Les Vignerons de Buxy, waar ook Coop en Plus — zij het via een andere négociant — hun rode en een witte Bourgogne vandaan halen. In vergelijking met de Rodet van Albert Heijn heb je met de rode Signé Bourgogne (2016) een meer geconcentreerde pinot noir in je glas. Ja, wat framboos, en ja, het zuur blijft binnen de gewenste perken. Laat ik het maar snel opschrijven voordat ik me bedenk: ik kan wel enige sympathie opbrengen voor de rode Signé Bourgogne — mede omdat ook de prijs binnen de perken blijft. Signé Bourgogne heeft trouwens ook een rosé in het assortiment. Een idee om deze komende zomer naar Nederland te halen? Of de verrassend lekkere Montagny die ik bij de Belgische Carrefour aantrof?