De eerste keer in Irancy

Een bleke januarizon boven Irancy (Wijn uit Bourgogne)

Een bleke januarizon boven Irancy

Het is deze maand tien jaar geleden dat ik in Bourgogne voor het eerst een domein bezocht. Het handgeschreven bonnetje, dat ik om een of andere nostalgische reden heb bewaard, herinnerde me eraan. Het domein was off all places in Irancy. Waarschijnlijk was ik onderweg van Chablis naar Vézelay. Ik stopte onderweg om een foto te nemen van het karakteristieke dal dat het wijndorpje Irancy omringt. Ik besloot vervolgens de weg omlaag te nemen met het idee om door het dorp te wandelen. Bij de kerk parkeerde ik de auto.

De wijnen uit Irancy zijn rood (pinot noir). Het bijzondere aan Irancy is dat rondom het dorp ook césar is aangeplant. Deze druif mag binnen de regels van de appellation village, en die status hebben wijnen uit Irancy, worden vermengd met pinot noir (tot maximaal 10%). Dit geeft aan de wijnen uit Irancy hun eigen karakter: wat krachtiger, ronder, met wat extra vriendelijk rood fruit. Over die césar wordt tegenwoordig niet meer zo veel gesproken. Ik heb het idee dat meer en meer wijnen uit Irancy, zeker wanneer ze afkomstig zijn van een van de betere climats, 100% pinot noir zijn. Hoewel zeldzaam, rode wijn van 100% césar bestaat ook. Wel gezien, maar nog nooit gedronken.

Ik wilde Irancy niet verlaten zonder iets gekocht te hebben, dus belde ik in de Rue Soufflot lukraak aan bij Cave Podor (Stéphane en Marie Podor). Marie deed open en terwijl zij de handen aan haar schort afveegde, nodigde zij me vriendelijk uit om even achterom te lopen waar een smalle trap toegang verschafte tot de kelder. In de kelder stelde ik voor dat zij mij een of twee doosjes aanbood waarbij ik volledig vertrouwde op haar kennis en kunde. Het was nog ochtend en mijn hoofd stond niet naar een vroege dégustation. Marie wees mij op ‘Les Mazelots’ en ‘Palotte’, twee climats die pal op het zuiden liggen. Ik knikte en koos daarmee blijkbaar voor het beste dat Irancy heeft te bieden. Na het uitschrijven van het bonnetje keek Marie mij plotseling streng aan en zei: “Drie jaar bewaren.” “En als ik de wijn nu al drink?”, bracht ik ertegenin. Marie volhardde: “U doet er verstandig aan om de wijn drie jaar te bewaren.”

Nu heeft Marie tussen mijn vier muren weinig te zeggen en ik besloot de flessen wijn respectievelijk na één, twee en drie jaar te drinken. Na een jaar en na twee jaar werden de wijnen respectievelijk ‘behoorlijk’ en ‘een beetje’ ontsierd door wat leek op het groene sap van de wijnranken. Dat duidt meestal op een nog te jonge wijn om te drinken. Maar Marie had gelijk. Na drie jaar was de wijn helemaal af en had deze een complexiteit ontwikkeld die je een goede Bourgogne toedicht. Marie was te bescheiden om dat laatste met mij te delen.

Toen ik een jaar later Le Guide Hachette des Vins (2009) opensloeg, had Domaine Stéphane Podor voor de ‘Palotte’ uit 2006 zijn eerste vermelding in de gids te pakken met meteen twee sterren. De vriendelijkheid waarmee Marie Podor mij ontving en de kennis en kunde die zij met mij deelde, verdienden al een ster.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.