In het verre verleden wisten de monniken een wijngaard aan de ene kant van de weg te classificeren als een Grand Cru climat en een wijngaard aan de andere kant als een climat van mindere kwaliteit. Dit nobele werk wordt tegenwoordig uitgevoerd door de wijnexperts van de Franse overheidsinstantie I.N.A.O. Het selecteren van goede, betere en de beste wijngaarden bracht het wijntijdschrift Bourgogne Aujourd’hui op een idee: “Waarom zouden wij niet een kwalificatiesysteem van bourgondische wijnproducenten kunnen opstellen?” Een Top 100 was geboren.

Bourgogne Aujourd’hui bladerde voor de allereerste editie van zijn Top 100 simpelweg door de nummers van de afgelopen jaren en verzamelde de punten van alle proefnotities (het tijdschrift proeft alle wijnen blind). De domeinen die regelmatig 17/20 of beter scoorden met hun Bourgognes, stonden hoog in de Top 100. De Fransen gebruiken een 20/20 beloningssysteem, de Amerikanen werken met 100/100 en wij Nederlanders geven een zuinige 10/10.

De 19 beste wijnbouwers, de “bourgondische elite”, verdienen de speciaal voor dit event gecreëerde vier trosjes druiven, terwijl de overige 81 producenten (waaronder enkele gerenommeerde handelshuizen) drie trosjes druiven en een welgemeend schouderklopje krijgen. Coöperaties komen er niet goed af: geen enkele haalde de Top 100 (La Chablisienne had toch gekund?).

Na de publicatie van de Top 100 op 22 pagina’s, presenteerde Bourgogne Aujourd’hui op zijn website een aanvullende lijst van 175 domeinen, handelshuizen en enkele (inderdaad, twee) coöperaties, die twee trosjes druiven kregen. Sommige producenten staan “hard op weg naar de drie”, dus kregen ze alvast twee en een halve tros. Bourgogne Aujourd’hui gaf toe dat de grens soms erg dun is, misschien zelfs kunstmatig. Dit doet je bijna respect krijgen voor de wijsheid van de monniken van weleer.

Het aantal ‘slechte’ wijnproducenten, die geen druiventros verdienen, wordt gelukkig kleiner, maar er zijn nog steeds genoeg die de smaakpapillen van de proefpanelleden teleurstellen en onder de noemer ‘één trosje druiven’ vallen. Namen worden uiteraard niet genoemd, maar de rekensom van de 275 wijnproducenten is snel gemaakt.

Hier wringt de schoen: net zoals bij wijnconcoursen hangt het resultaat af van het al dan niet toezenden van flessen naar het proefpanel. Producenten die zuinig zijn met het sturen van flessen, zakken automatisch enkele plekken op de ranglijst. Ik zal voortaan met wantrouwen langs de domeinen lopen in mijn kleine wijndorp in de Côte Chalonnaise, die volgens de rekensom hooguit één of misschien zelfs geen trosje waard zijn. Of zijn hun Bourgognes simpelweg niet naar het proefpanel gestuurd?

Het goede nieuws is echter dat Bourgogne Aujourd’hui op zijn website de namen van de 175 uitstekende producenten met twee trosjes druiven presenteert. Hier zijn de Bourgognes nog betaalbaar. Klik voor de lijst met kernachtige karakterschetsen op de dikgedrukte namen van de wijndistricten Côte d’Or (Côte de Nuits en Côte de Beaune plus beide Hautes-Côtes), Chablis en de Grand Auxerrois, en de wijndistricten Côte Chalonnaise en Mâconnais. Dit alles is veel interessanter en avontuurlijker dan die voorspelbare Top 100. Het is opvallend dat de nummer 1 op de lijst tot nu toe geen melding maakt van zijn uitverkiezing tot beste wijnproducent van Bourgogne door Bourgogne Aujourd’hui. Nou ja, de goede man duldt toch geen bezoekers aan zijn deur.