Kleur bekennen in Chassagne-Montrachet

Een cadole in Chassagne-Montrachet (Wijn uit Bourgogne)

Een gerestaureerde cadole in de wijngaarden van Chassagne-Montrachet

Eind 19e eeuw voegden dorpen in de Côte d’Or de naam van hun belangrijkste wijngaard toe aan hun dorpsnaam. Toen in 1879 Puligny plotseling Puligny-Montrachet heette, was de buur Chassagne er als de kippen bij om nog in hetzelfde jaar zijn naam te veranderen in Chassagne-Montrachet. Beide dorpen hebben een aandeel in een van de beroemdste wijngaarden van de wereld: ‘La Montrachet’. Er is een miniem verschil: Puligny-Montrachet bezit 4,01 ha van de prestigieuze wijngaard, tegenover de 3,99 ha in Chassagne-Montrachet. Over geluiden dat de chardonnay druif ietwat beter in het gedeelte van Puligny-Montrachet gedijt, zullen wij het maar niet hebben.

De reputatie van ‘La Montrachet’ *) was begin 19e eeuw bekend tot ver buiten Frankrijk. Witte wijn was in deze tijd echter nog geen gemeengoed. De zeldzame chardonnay druif was hooguit te vinden in de wijngaarden van Puligny en Meursault (en enkele in Volnay en Chassagne om in de Côte de Beaune te blijven). De chardonnay druif werd alleen aangeplant op die plaatsen waar de pinot noir druif niet goed zou kunnen gedijen, op te harde kalksteen en een bodem met te veel klei. Met het verbouwen van rode wijn verdienden de wijnboeren een redelijke boterham, bij wit diende men genoegen te nemen met een stukje roggebrood. Zelfs een ‘Montrachet’ kostte de helft van een fles rode Bourgogne.

Na de phylloxera-epidemie, pakweg 150 jaar geleden, werden de wijngaarden opnieuw beplant. Vanwege de veranderende smaak van het wijnpubliek was er meer ruimte voor de chardonnay druif. Vlak voor de Tweede Wereldoorlog brachten de wijngaarden van Chassagne-Montrachet ongeveer een kwart witte wijn voort. Sinds de Tweede Wereldoorlog versnelde de overgang naar wit, maar een beroemd climat als ‘Les Caillerets’ (1er Cru) werd in 1949 nog geheel beplant met de pinot noir druif. In de jaren ’80 kantelde de verhouding tussen rood en wit in Chassagne-Montrachet. De wereld, vooral Engeland en de Verenigde Staten, was inmiddels verzot op Chardonnay. Op dit moment brengen de wijngaarden van Chassagne-Montrachet tegenover één fles rode wijn twee flessen witte wijn voort.

Er bestaat binnen de wijnwereld een half verborgen discussie of Chassagne-Montrachet niet is doorgeschoten in het aanplanten van de chardonnay druif. Vooral de Britse wijnschrijver Hugh Johnson probeert in zijn jaarlijkse wijngids het sluimerende vuurtje aan te wakkeren met de stelling: “Too much indifferent white grown on land better suited to red.” Wie aan het einde van deze bijdrage een vlammend betoog verwacht waarbij ik Hugh Johnson bijval, ga ik teleurstellen. Ik dronk tot op heden alleen maar hele goede tot ronduit fantastische witte Chassagne-Montrachet. Mogelijk dat Johnson duidt op de ogenschijnlijk onverschillige generieke witte Bourgognes die binnen de gemeentegrenzen van Chassagne-Montrachet worden geproduceerd.

Ik wil wel de verrassende goede kwaliteit van de inmiddels ‘onmodieuze’ rode Chassagne-Montrachet naar voren brengen. Een wijn die alle klassieke kenmerken draagt van een goede rode Bourgogne. Doorgaans geduid met termen zoals ‘stevig’ en ‘vlezig’, inmiddels worden meer en meer de elegantie, finesse en lichtheid van een rode Chassagne-Montrachet onderkend. Wat mij ook niet ontging, is de opvallend vriendelijke prijs van een rode Chassagne-Montrachet, soms rond en niet veel meer dan 20 euro. En dat is een smak minder dan de gemiddelde prijs van zijn witte naamgenoot.

Het was om al deze redenen dat ik mij een maand geleden tijdens Salon du Vin in Huy meteen naar stand van Jean-Charles Fagot spoedde om zijn rode Chassagne-Montracht ‘vieilles vignes’ (2017) te proeven. Hemels. Mijn gedachte ging meteen uit naar een mooie Chambolle-Musigny. Toen ik nog wat zaken voor deze bijdrage naploos, vond ik deze grootse Bourgogne terug in Le Guide Hachette des Vins 2020. Veel zaken rondom de geschiedenis van Chasssagne-Montrachet hebben mij verbaasd, maar deze terechte vermelding in het geheel niet.

*) Ik schopte het ‘slechts’ tot een Bienvenues-Bâtard-Montrachet. Een 2016 van Domaine Faiveley voor lezers die in dergelijke zaken zijn geïnteresseerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.