‘Grands Jours de Bourgogne’ is een tweejaarlijkse wijnbeurs, voorbehouden aan professionele kopers van Bourgognewijn (wijnhandelaren, importeurs, slijterijen, restauranthouders, sommeliers) … én aan journalisten. Het vijfdaagse evenement bracht meer dan 1.000 wijnmakers samen, die zo’n 10.000 wijnen presenteerden aan ongeveer 2.500 bezoekers. Een impressie van de derde dag: Symphonie Mâconnaise. Met de concertzaal in Beaune.

Een bezoeker van Grands Jours de Bourgogne, op zijn badge stond importeur, nam een pauze in een luxe fauteuil. Hij keek me aan en verzuchtte: “Veel te veel Pouilly-Fuissé. Wat moet ik ermee?” We wisselden vervolgens enkele namen uit — een manier om een keuze te maken uit de pakweg 200 wijnproducenten uit de Mâconnais die op deze derde dag van Grands Jours de Bourgogne hun wijnen presenteerden in het congrescentrum van Beaune.

Ik wees hem op een van mijn favoriete domeinen: Domaine Corsin uit Davayé, waarvan ik eerder die dag de Pouilly-Fuissé ‘Aux Chailloux’ 2014 proefde. ‘Aux Chailloux’ is een van de climats binnen de AOC Pouilly-Fuissé die binnenkort wordt gepromoveerd tot 1er Cru. Zelf werd ik vervolgens gewezen op de Pouilly-Fuissé ‘En Buland’ 2016 van Domaine Thierry Drouhin uit Vergisson. De witte Bourgognes die hier worden gemaakt, vooral onder de beroemde rots, staan doorgaans garant voor een gezonde portie mineraliteit. Ook Domaine Thibert Père et Fils uit Fuissé presenteerde voortreffelijke Pouilly-Fuissé. De Pouilly-Vinzelles ‘Les Longeays’ 2015 van dit domein bood bovendien al opvallend veel waar voor zijn geld.

De Mâconnais is coöperatieland. Bij Cave d’Azé viel ik als een blok voor de Mâcon-Azé ‘Sélection Prestige’ (2015). Ik heb sowieso een zwak voor deze bijzondere paradepaardjes van de coöperaties: complex, gelaagd, steeds weer verrassend — en ja, uniek. Bovenal zijn ze al op jonge leeftijd perfect drinkbaar. In mijn notitieboekje zette ik verder een uitroepteken bij de ‘Aux Donzarts’ van de coöperatie uit Viré (Cave de Viré). ‘Aux Donzarts’ is overigens een climat in Clessé: een perfecte balans tussen fruit en mineraliteit. Dat geldt trouwens ook voor de vergelijkbare ‘En Long Champs’. Hebben deze twee Bourgognes daarom een identiek etiket?

Tijdens het middagmaal — in een aparte zaal geserveerd als lopend buffet — kon je je, via zelfbediening, vrij bedienen uit de vele tientallen Bourgognes die op verschillende tafels en wijntonnen stonden uitgestald. Ik deed een gouden greep met de rode Mâcon Milly-Lamartine 2015 van Domaine La Pascerette des Vignes. Toen mijn glas leeg was, schonk ik het zonder aarzelen opnieuw vol (ik hoefde die dag niet achter het stuur). Drie keer raden waarom. Milly-Lamartine ligt een flink eind richting de Beaujolais, en dat proefde je in deze volle, sappige, zonnige — maar vooral overheerlijke — Mâcon (100% gamay). Ik proefde vele fantastische wijnen tijdens Grands Jours de Bourgogne, maar aan deze denk ik nog steeds het meest terug: een charmeur, een hartenbreker, en een bewijs van mijn groeiende liefde voor goede rode Mâcon.

Naast de uitgebreide aandacht voor de Mâconnais was er, onder de naam ‘L’Autre Bourgogne’, een bescheiden hoek ingericht voor een veertigtal producenten die Bourgognes uit beide Hautes-Côtes aanboden. Opvallend was dat het bij elk domein met de naam Gros dringen geblazen was. Bij Domaine Michel Gros was het uitzonderlijk druk en toen ik, na enig geduld, zijn rode Hautes-Côtes de Beaune kon proeven, begreep ik meteen waarom: dit was een Bourgogne met de volwaardige allure van een mooie rode Bourgogne uit de Côte de Nuits. In een meer lounge-achtige setting kon men bij een twintigtal wijnproducenten Crémant de Bourgogne proeven. Mijn notities bewaar ik voor binnenkort of later, maar ik kan alvast meegeven dat de Bourgondische bubbels een feestelijk slot vormden van deze bijzonder geslaagde derde dag in de reeks Grands Jours de Bourgogne.