Chablis staat synoniem voor witte wijn van de chardonnay druif. Toch speelt zich aan de randen van deze beroemde wijngemeente een interessante ontwikkeling af. Hoewel de appellation geheel op witte wijn is gericht, groeit de belangstelling voor rode wijn. Niet alleen binnen de directe omgeving van Chablis, maar ook aan de overzijde van de rivier de Yonne krijgt die ontwikkeling steeds meer betekenis.

Binnen de AOC Chablis neemt één gemeente een uitzonderingspositie in: Préhy. Hier mogen, binnen de regels van de AOC Bourgogne, ook rode wijnen van de pinot noir druif worden geproduceerd. Enkele wijnbouwers laten zien dat daar kwalitatief interessante resultaten mogelijk zijn. Camille en Laurent Schaller (Préhy) maken bijvoorbeeld een smaakvolle generieke rode Bourgogne, die bovendien opvalt door een vrolijk en origineel etiket.

Wie zoekt naar een gebied waar rode wijn een veel diepere historische verankering heeft, komt al snel uit aan de westoever van de Yonne. Daar liggen de westelijke wijngaarden van de Auxerrois, met Coulanges-la-Vineuse als bekendste voorbeeld. Ook wijnbouwers uit Chablis planten hier nieuwe percelen aan, binnen deze contreien onder de classificaties IGP of Vin de France. Tegelijkertijd beschikt het gebied al over een appellation die zijn historische wortels expliciet erkent.

Die appellation is Bourgogne Coulanges-la-Vineuse. Formeel gaat het om een regionale appellation met een Dénomination Géographique Complémentaire (DGC), maar juist die geografische aanduiding onderstreept dat Coulanges-la-Vineuse een duidelijk afgebakende herkomst en een eigen wijnidentiteit bezit.

De ambitie om die positie verder te versterken krijgt inmiddels concreet vorm in het streven om op termijn de status van appellation village te verkrijgen, naar het recente voorbeeld van Vézelay. Dat is een kwestie van een lang en zorgvuldig traject. Zoals L’Yonne Républicaine (2025) beschrijft, moet het terroir nauwkeuriger worden afgebakend, een uitgebreid dossier worden opgebouwd en de eigen wijnidentiteit scherper worden omschreven. Ook de regionale nieuwssite ICI (2025) laat zien hoe de ongeveer twintig producenten gezamenlijk werken aan een grotere bekendheid en een sterkere profilering van hun appellation.

Die gezamenlijke inspanning is erop gericht Coulanges-la-Vineuse nadrukkelijker op de wijnkaart te zetten. De ambitie is daarbij niet om een tweede Chablis te worden – en laat dit ook gezegd zijn: evenmin een tweede Irancy voor rood – maar om een eigen plaats binnen de Bourgogne te veroveren.

Dat is ook niet verwonderlijk, want Coulanges-la-Vineuse produceert van oudsher vooral rode wijnen. Juist die rode wijnen blijken de overtuigendste ambassadeurs van de appellation. Ze combineren aroma’s van rode kersen, aalbessen en frambozen met een subtiele kalkachtige mineraliteit, verfijnde kruidigheid en vriendelijke tannines. Daaronder schuilt vaak een steviger structuur dan hun elegante fruitexpressie aanvankelijk doet vermoeden. Soms klinkt bovendien een charmant rustiek accent door dat kenmerkend is voor Coulanges-la-Vineuse, zonder dat de wijnen hun bourgondische finesse verliezen.

Ook de witte wijnen hebben een eigen signatuur. Door een andere benadering van de vinificatie ligt de nadruk vaker op rondheid, rijp fruit en florale tonen dan op de uitgesproken mineraliteit waarmee Chablis zo sterk wordt geassocieerd. Daarnaast laten de producenten met hun unieke rosé (100% pinot noir) zien dat ook deze wijn een geheel eigen karakter heeft. Vrij naar Hugh Johnson: ‘Ellebogen op tafel’ (lees: volstrekt zorgeloos genieten).

Ik herinner me hoe wijnbouwer Michel Martin mij tijdens een bezoek aan zijn domein aankeek, zijn schouders licht ophaalde en met een glimlach zei: ‘Wij zijn geen Chablis en wij zijn ook geen Irancy.’ Misschien schuilt juist daarin de kracht van Coulanges-la-Vineuse: niet proberen te zijn wat het niet is, maar met vertrouwen voortbouwen op een eigen geschiedenis, een eigen terroir en een eigen stijl. Alleen al daarom is dit een appellation om de komende jaren met bijzondere belangstelling te blijven volgen.