Bijgaande foto circuleert al een poosje op sociale media. Inderdaad, het betreft een ‘Romanée-Conti’ (uit 2007), zoals hij bij een liefhebber in Noord-China arriveerde. De geschatte waarde van deze Bourgogne bedraagt circa € 17.000. Het bleek niet eenvoudig een goede koerier te vinden vlak voor het Chinese Nieuwjaar. De wijn bevroor en de fles barstte nog vóórdat hij arriveerde, ergens in het hoge noorden van een land waar het behoorlijk koud kan zijn. “17.000 € pour un sorbet au vin de Romanée-Conti”, kopten de Franse kranten.

De foto lokte in Frankrijk een veelheid aan reacties uit. Men sprak vooral van heiligschennis (‘massacre’, ‘sacrilège’), waarbij zeker ook een chauvinistische ondertoon doorklonk. Dit trieste voorval zou dé reden moeten zijn om te stoppen met het exporteren van exclusieve wijnen naar het buitenland. Ik trof de foto aan op de Facebookpagina van Géraldine Lochet, eigenaresse van Maison Géraldine Louise in Rosey. Zij kon er nog om glimlachen. Aubert de Villaine, mede-eigenaar van Domaine Romanée-Conti, reageerde met de woorden: “Ça fait mal au cœur, c’est très triste.” De Villaine kon met behulp van het nummer 2896 op het etiket achterhalen dat het om een echte ‘Romanée-Conti’ ging, eerder verkocht aan een wijnhandelaar in de Loirevallei.

Brengt de ‘Romanée-Conti’ ons bij de documentaire Sour Grapes (2016), onlangs (opnieuw) uitgezonden in de reeks 2Doc door de Nederlandse zender VPRO en, op het moment van schrijven, te zien via Netflix. De documentaire portretteert een rijke Indonesische wijnverzamelaar met een fascinatie voor Bourgognes. Rond de eeuwwisseling betrad hij de Amerikaanse wijnveilingswereld en gaf miljoenen dollars uit aan wijn. Daarmee dreef hij de prijzen van Bourgognes flink op. Plots draaide hij de rollen om door uit zijn eigen wijnkelder te verkopen, waarmee hij een fortuin van naar schatting 35 miljoen dollar vergaarde.

Maar er bleek iets niet te kloppen. De wijnen die hij verkocht, bleken counterfeits te zijn (dit treffende Engelse woord omvat zowel ‘vervalsing’ als ‘namaak’). Ook de etiketten waren niet origineel. In de documentaire Sour Grapes passeren deze (fake) etiketten de revue: vele van Domaine Romanée-Conti (denk naast ‘Romanée-Conti’ aan ‘Richebourg’ en ‘La Tâche’). Ook Domaine Ponsot uit Morey-Saint-Denis ontsnapte niet aan deze praktijken. Voor de sympathieke Laurent Ponsot – hij blijft gedurende de hele documentaire een gentleman – werd al snel duidelijk dat er met zijn wijnen en etiketten was geknoeid. Hoe kon een etiket immers een jaar vermelden waarin Ponsot nog niet in de betreffende wijngaard oogstte? In de documentaire werpt hij zich op als behoeder van de reputatie van Bourgognewijnen, van tussen de wijnranken in Morey-Saint-Denis tot in de rechtszaal in New York.

In 2016 deed Laurent Ponsot afstand van zijn domein en werd hij een succesvolle wijnhandelaar. Domaine Ponsot wordt inmiddels geleid door zijn zus Rose-Marie Ponsot. Het domein maakt een weergaloze generieke rode Bourgogne onder de naam ‘Cuvée de Pinson’. Samen met de generieke Bourgogne van Anne Gros (Vosne-Romanée) behoort dit tot het beste wat ik binnen dit bourgondische segment heb gedronken. Toch maar eens kijken of Domaine Ponsot aanwezig is tijdens de komende Grands Jours de Bourgogne. In ieder geval zijn we dan verzekerd van echte Bourgognes in hele flessen.