Na ooit te hebben gediend als etappeplaats tijdens de pelgrimage naar Santiago de Compostella, werd Tonnerre door mij de achttien daaropvolgende jaren gepasseerd ten faveure van het grotere, wat verderop gelegen Chablis. Het was de hoogste tijd om opnieuw kennis te maken met één van de poorten tot Bourgogne. Tonnerre is inmiddels toe aan een grondige opknapbeurt, te beginnen met de beroemde, maar danig vervallen Fosse Dionne. De wetenschap dat een handvol duikers, die de ongekende diepte van deze lavoir (wasplaats) wilde verkennen, het leven liet, maakt de zaak er niet vrolijker op. Wijnen uit de Tonnerrois gelukkig wel.

Het wijndistrict rondom Tonnerre heet de Tonnerrois, en binnen deze benaming vinden we twee appellations régionales: Bourgogne Tonnerre en Bourgogne Épineuil. Épineuil is een klein dorp ten noorden van Tonnerre, inmiddels bijna aan het dorp vastgeplakt. Het is verder eerlijk verdeeld tussen die twee.

Tonnerre heeft de witte wijnen, voornamelijk gemaakt van de chardonnay druif, en Épineuil heeft de rode wijnen, vooral van de pinot noir. Daardoor heeft Épineuil ook de rosé.

De huidige AOC-classificatie werd begin deze eeuw toegekend, en sindsdien vinden de wijnen uit de Tonnerrois voorzichtig hun weg naar de wijnliteratuur. Daarvoor werden ze afgedaan als ‘goedkope imitaties’ van de beroemde wijnen uit Chablis. Inmiddels worden ze in het standaardwerk Les Vins de Bourgogne (2014) omschreven als fris, licht en fruitig. De wijnen uit de Tonnerrois zijn inmiddels hun eigen weg gegaan en verwerven steeds vaker hun unieke en verdiende plek tussen de andere Bourgognes. En daar zitten enkele regelrechte verrassingen tussen.

Wil je meer over de Tonnerrois weten, dan adviseer ik je om een bezoek te brengen aan Le Sommelier Gourmand in het centrum van Tonnerre (11 Rue de l’Hôtel de Ville) om kennis te maken met Patrice Vidaller. Patrice was in zijn jonge jaren sommelier in Parijs, totdat hij naar Tonnerre verhuisde. Zijn vrouw maakt wijn, en Patrice verkoopt die wijn.

Er worden genoeg bekende namen door hem aangeboden en tot mijn plezier behoort daar ook de jonge en bevlogen wijnmaker Floris Masson (Domaine du Val Grévin) uit Épineuil bij. Anderhalf jaar geleden proefde ik tijdens de Grands Jours de Bourgogne zijn Bourgogne Tonnerre ‘Champs Boudons’ 2015 (uit de ‘vieilles vignes’). Intussen wordt nu de versie uit 2016 aangeboden.

Als roséfan ging mijn keuze verder uit naar zijn Bourgogne Épineuil ‘Les Dannots’ (uit de ‘vieilles vignes’) uit 2017. Er schuilen blijkbaar talloze aroma’s in de pinot noir druif. De neus neemt dit al van verre waar: van rood fruit, een onmiskenbare kruidigheid tot een karakteristiek stalluchtje. Als er bij één rosé uit de Bourgogne sprake is van een zogenaamde acquired taste, dan is het wel bij deze.

Op de vraag of Patrice iets kon aanbevelen, los van het gangbare rijtje aanbevolen producenten, wees hij meteen naar de Bourgogne Tonnerre van Domaine des Quatre Saisons uit Épineuil. Dit nieuwe domein wordt gerund door een paar jonge en enthousiaste wijnbouwers die recent hun eerste oogst wisten te bottelen.

Patrice probeerde in zijn beste Frans de filosofie van het domein uit de doeken te doen. Het kwam neer op: “Niet [******], maar flessen vullen.” De twee wijnbouwers zijn blijkbaar wars van alle verheven poeha over het maken van wijn. Het domein wil de weg van druif in de wijngaard naar wijn in de fles zo kort en bondig mogelijk houden. Niets meer, niets minder.

Het resultaat is een bijzonder eigenwijze, brutale en tegelijkertijd een van de gezelligste vriendenwijnen die ik ooit heb gedronken. Ballonnen, slingers en feestgeroes. Voor de prijs (onder het tientje) hoef je het niet te laten. Deze heerlijke witte Bourgogne is alleen al reden genoeg om tijdens een volgend verblijf in Bourgogne die tussenstop in Tonnerre te maken. Wie weet, misschien bij Domaine des Quatre Saisons in Épineuil zelf.