Het is deze maand precies tien jaar geleden dat ik in Bourgogne voor het eerst een domein bezocht. Het handgeschreven bonnetje, dat ik om een of andere nostalgische reden heb bewaard, herinnerde me eraan. Het domein lag of all places in Irancy. Waarschijnlijk was ik onderweg van Chablis naar Vézelay. Ik stopte om een foto te nemen van het karakteristieke komdal waarin het wijndorp Irancy ligt en besloot vervolgens de weg omlaag te nemen, met het idee even door het dorp te wandelen. Bij de kerk was er plek voor de auto.

De regels binnen de AOC Irancy schrijven voor dat deze Bourgogne altijd rood is; de pinot noir-druif is hiervoor verantwoordelijk. Het bijzondere aan Irancy is dat rondom het dorp ook de césar wordt aangeplant. Deze druif mag binnen de regels van de AOC aan de pinot noir worden toegevoegd (tot maximaal 10%). Dankzij de césar, die een tanninerijk karakter heeft, kan de wijn langer worden bewaard. Zij geeft bovendien aan de meeste wijnen uit Irancy een eigen karakter: wat krachtiger, ronder, met uiteindelijk extra genuanceerde tonen rood fruit. Het eventueel toevoegen van de lokale druif blijft elk oogstjaar een afweging van de individuele wijnbouwer. Nooit vergeten — zo werd mij later in Irancy toevertrouwd —: een Irancy is hoofdzakelijk een Bourgogne gemaakt van pinot noir. In een goed oogstjaar is een Irancy dan ook gemaakt van 100% pinot noir.

Ik wilde het wijndorp niet verlaten zonder iets gekocht te hebben, dus belde ik in de Rue Soufflot aan bij Cave Podor (Stéphan en Marie Podor). Marie deed open en, terwijl zij de handen aan haar schort afveegde, nodigde zij me vriendelijk uit even achterom te lopen, waar een smalle trap toegang verschafte tot de kelder. In de kelder stelde ik voor dat zij mij een of twee doosjes aanbood, waarbij ik volledig vertrouwde op haar kennis en kunde. Het was nog ochtend en mijn hoofd stond niet naar een vroege degustatie. Marie wees mij op ‘Les Mazelots’ en ‘Palotte’, twee climats (unieke wijngaarden) die pal op het zuiden liggen. Ik knikte en koos daarmee blijkbaar voor het beste dat Irancy te bieden heeft. Na het uitschrijven van het bonnetje keek Marie mij plotseling streng aan en zei: “Drie jaar bewaren.” “En als ik de wijn nu al drink?”, bracht ik ertegenin. Marie volhardde: “U doet er verstandig aan de wijn drie jaar te bewaren.”

Nu heeft Marie tussen mijn vier muren weinig te zeggen, en ik besloot de flessen Irancy respectievelijk na één, twee en drie jaar te drinken. Na een jaar en na twee jaar werden de wijnen respectievelijk ‘behoorlijk’ en ‘een beetje’ ontsierd door wat deed denken aan het groene sap van de wijnranken — een smaakimpressie die duidt op een nog te jonge wijn. Marie had gelijk. Na drie jaar was de wijn volledig op dronk en had deze zelfs een complexiteit ontwikkeld die je een goede Bourgogne toedicht. Marie was te bescheiden om dit laatste met mij te delen.

Toen ik een jaar later Le Guide Hachette des Vins (2009) opensloeg, had Domaine Stéphan Podor voor de ‘Palotte’ uit 2006 de eerste vermelding in de gids te pakken, met meteen twee sterren. De vriendelijkheid waarmee Marie Podor mij ontving — en de kennis en kunde die zij met mij deelde — verdienden op zichzelf al een ster.