Zeven jaar geleden, tijdens een kleine wijnbeurs in Sint-Michiels vlak bij Brugge, schudde ik voor het eerst de hand van Cédric Monneret (Monneret Père et Fils). Sinds die ontmoeting heeft ook mijn bourgondische gastheer zijn domein leren kennen, en kreeg ik als welkomstgeschenk onder meer een frisse Bourgogne Aligoté, een rode Bourgogne Côte Chalonnaise ‘vieilles vignes’ en een verrassend elegante Givry 1er Cru. Na al die jaren werd het hoog tijd om het domein zelf te bezoeken, en mijn gastheer vergezelde mij natuurlijk met alle plezier.

Al tijdens de autorit kreeg ik wat informatie over het domein. De Bourgognes worden op kleine schaal verkocht, vooral lokaal en regionaal. Het domein kan rekenen op een trouwe clientèle die via mond-tot-mondreclame op de wijnen is geattendeerd. Klanten prijzen vooral de uitstekende prijs-kwaliteitverhouding. In Frankrijk zijn de wijnen verder verkrijgbaar bij cavistes (wijnwinkels), en in België via één contactpersoon. Het domein kiest bewust voor een beperkte profilering: het verschijnt slechts af en toe op beurzen, neemt nauwelijks deel aan concoursen en is niet aanwezig bij Grands Jours de Bourgogne. Ook op de website van het B.I.V.B. is het domein niet terug te vinden.

Monneret Père et Fils is al ruim tachtig jaar een klassiek familiebedrijf: sinds 1945 en inmiddels drie generaties verder. Vandaag beschikt het domein over ongeveer 14 hectare aan wijngaarden. Aan het hoofd staat Cédric Monneret, die na zijn opleiding aan de wijnbouwschool in Beaune besloot terug te keren naar zijn geboortedorp, het schilderachtige Saint-Mard-de-Vaux. De ouders van Cédric zijn inmiddels op leeftijd, maar ondersteunen hem nog steeds met de verkoopactiviteiten in de wijnkelder van het domein, zolang dat mogelijk is. Naar het zich laat aanzien zal Cédric de laatste generatie wijnbouwers in de familie vormen, rekening houdend met de toekomstwensen van zijn kinderen.

Het aanbod van het domein omvat appellations régionales (onder meer een witte en rode Bourgogne Côte Chalonnaise), verder driemaal een Mercurey (een rode village en zowel een witte als rode 1er Cru) en tweemaal een Givry (een witte én een rode 1er Cru – ‘Les Servoisines’). Het domein biedt ook een Crémant de Bourgogne (pinot noir/chardonnay) aan. De druiven voor de regionale appellations komen uit wijngaarden in dorpen die in La Vallée des Vaux liggen. In totaal is 10,75 hectare gereserveerd voor pinot noir.

De druiven voor de variëteiten Mercurey zijn onder meer te vinden in mooi gelegen wijngaarden rondom de plaatselijke Tonnellerie. De schaarse druiven voor de witte Givry zijn afkomstig uit drie zogenaamde clos. Het domein heeft slechts zeven rijen wijnstokken in ‘Clos Charlé’, en het is daar ook nog eens een mix van pinot noir en chardonnay. De oude wijnstokken in Givry werden vlak na de Tweede Wereldoorlog aangeplant door Cédrics grootvader.

Door zorgvuldig en verantwoord werk in de wijngaard en in de wijnkelder volgt Cédric een persoonlijke filosofie die zijn eigen smaak weerspiegelt. Het hart van zijn wijnen wordt gevormd door fruitige aroma’s, een harmonieuze ronding en een evenwichtige structuur. Zijn rode Bourgognes vertonen in hun jonge jaren soms subtiele houttonen, afkomstig van gedeeltelijke rijping in enkele malen eerder gebruikte eikenhouten vaten. In de neus zijn deze tonen nog waarneembaar, terwijl ze in de mond volledig samensmelten met de materie, zodat Cédric zijn handtekening onder elke Bourgogne kan zetten.

Alleen voor zijn Coteaux Bourguignons, zowel rood als wit, gebruikt Cédric roestvrijstalen tanks. Bij de rode variant brengt hij de wijn maximaal vijftien dagen in contact met eikenhoutsnippers voor een extra steuntje in de rug; het beoogde effect noemt hij ‘spanning’. Niet te lang en niet te veel, zodat de houttonen de smaak niet overheersen. Want het blijft een Bourgogne die ooit een Vin de Table was. Hij proeft de vooruitgang van deze cuvée dagelijks. Volgens de regels mag deze werkwijze alleen bij Coteaux Bourguignons worden toegepast, niet bij andere Bourgognes. Voorheen was het een Bourgogne Passe-tout-grains (één derde pinot noir, twee derde gamay), maar Cédric is geen fan van gamay en liet deze druif weg voor zijn rode Coteaux Bourguignons.

Tijdens het bezoek aan het domein kwamen heel wat wijnonderwerpen aan bod. Allereerst over de wijnoogst van 2025: “Très jolie,” zei Cédric tot tweemaal toe, “maar wel in geringere hoeveelheid, minder dan in een normaal jaar.” Hij verbaasde zich in positieve zin over de prachtige kleur van de wijn en de dominante fruitsmaken. We mochten vervolgens de net gebottelde rode Bourgogne Côte Chalonnaise uit 2024 proeven. Die was nog wat strak, maar de smaak van kersen stoof uit het glas. Tot geluk van mijn gastheer vond Cédric voor hem nog acht flessen van het oogstjaar 2023.

Niet voor niets schrijft het domein op zijn website garant te staan voor “kwaliteitswijnen tegen aantrekkelijke prijzen”. Ook Cédric blijft zich elke dag verbazen over hoe de prijzen van de Bourgognes zijn gestegen, vooral in de Côte d’Or. Hij schudde nee en gaf, voor zover dat mogelijk was, aan dat hij niet van plan is om ook in die richting te bewegen. En dat lukt hem uitstekend. Ter indicatie vermeld ik dat zijn duurste Bourgognes – zowel de witte als de rode Givry 1er Cru – op dit moment 15 euro kosten. Deze bijdrage dus lezen – en niet verder vertellen.

Wat ik ten slotte bijzonder origineel vind, is dat Monneret Père et Fils zich ook als caviste presenteert. Dat is het domein namelijk ook – met een degelijk ingerichte wijnkelder, een hartelijk welkom en een uitgebreide degustatie. Op de website vind je de vaste openingstijden, maar naast al die nostalgische contemplatie raad ik aan van tevoren even te bellen. We hadden de dag erna een afspraak.