Tijdens het bezoek aan Domaine Lagarde vergaten we de tijd volledig. Mijn bourgondische gastheer Xavier vergezelde me en we stelden eerst onze nodige vragen aan Lucile Lagarde. Vervolgens stelde Lucile voor om een uitgebreide rondleiding te geven. Naast de bezichtiging van het grote domein, dat gevestigd is in een voormalige priorij, liepen we langs een belendende wijngaard. Ten slotte was het tijd om kennis te maken met haar wijnen. Voor zover ze in flessen te koop waren, kregen we ze allemaal te proeven. Ook Xavier bleek, na ons bezoek, gevallen te zijn voor de charmes van het domein. Op de terugweg trapte hij wat extra op het gaspedaal. ‘Je veux regarder le match,’ mompelde hij. Hij was vergeten dat Frankrijk die avond een voetbalwedstrijd speelde.”

Op 25-jarige leeftijd vervulde Lucile Lagarde de grote wens van haar ouders door haar eigen wijn te produceren en de familienaam op het etiket te plaatsen. Tot dat moment leverden François en Chantal Lagarde hun druivenoogst aan de nabije coöperatie in Buxy. Toen een vijfjarig contract met de coöperatie afliep, was het tijd om de knopen door te hakken. Het domein kreeg, dankzij de wijnstudie van Lucile Lagarde en de werkervaring die ze in binnen- en buitenland opbouwde, een indrukwekkende kwaliteitsinjectie. Daarnaast werd de deels vervallen priorij, die door de familie in 2017 werd gekocht, grondig gerenoveerd. Tijdens ons bezoek was men bezig met de verbouwing van een grote binnenruimte tot een eetzaal. Lucile krijgt steun van haar ouders, een oom en haar compagnon/levenspartner. Het domein, annex de voormalige priorij, ligt naast de kerk van het kleine wijndorp Rosey, dat op zijn beurt ligt in de Côte Chalonnaise tussen Givry en Buxy.

In de zuidvleugel van de priorij is het wijndomein gevestigd: het proef- en verkoopgedeelte, een grote ruimte waar de wijnen in stalen tonnen fermenteren, en ten slotte enkele trapjes omlaag naar een imposante kelder met houten wijntonnen. Binnen haar filosofie, die gericht is op zo min mogelijk interventie tussen wijngaard en wijnfles, speelt zwaartekracht in de Bourgogne een steeds grotere rol. Het plafond van de kelder met de houten tonnen is poreus, zodat het druivensap simpelweg naar beneden kan druppelen en niet onnodig machinaal in de houten vaten hoeft te worden gepompt. Lucile Lagarde wil met haar domein inspelen op de toenemende populariteit van wijntoerisme in de Côte Chalonnaise. Het plan is om in de nabije toekomst gastenverblijven op het domein te creëren. Toeval of niet, maar voordat zij het domein van haar ouders overnam, rondde Lucile Lagarde haar studie ‘toerisme’ af.

Indrukwekkend is de omvang van het domein, dat maar liefst 35 ha beslaat, waarvan een klein vijftal gehuurd. Aan de noordzijde van de priorij in Rosey is 3 ha aangeplant, en dit perceel zal binnen enkele jaren een Bourgogne Côte Chalonnaise voortbrengen. De grootte van het domein was de belangrijkste reden voor Lucile Lagarde om toe te werken naar de certificering Haute Valeur Environnementale (2019). ‘Te drastisch’ was haar bewoording voor een directe transitie naar biologische wijnbouw, zeker voor een beginnend domein. Domaine Lagarde bottelt nog niet alle variëteiten, zoals een Bourgogne Passe-tout-grains, die niet aan individuele klanten wordt verkocht. Bezoekers aan het domein kunnen echter kiezen uit een aantal regionale appellations: rood en wit uit Mercurey, twee maal een Montagny 1er Cru en zelfs een Crémant de Bourgogne. Wij werden dus getrakteerd op een groot deel van haar eerste oogst uit 2019.

Het was jammer dat we de Bourgogne Aligoté ‘Le Petit Pèlerin’ niet konden proeven. Die kleine oogst was reeds uitverkocht. De aligoté-druif is aangeplant in een klein perceel dat naast een van de Bourgondische pelgrimsroutes naar Santiago de Compostella ligt. We begonnen dus met de witte Bourgogne Côte Chalonnaise. Geen aperitief, geen opstapje, maar direct een gedistingeerde en harmonieuze Bourgogne met de nodige smaakreserves, inclusief een romig botertje en mooie minerale tonen. Een grote verrassing was haar Montagny 1er Cru ‘Les Coères’. Mijn ervaring leerde mij dat dit climat te vaak Bourgognes voortbrengt met de smaak van ernstig gekonfijt citrusfruit. Niet geheel mijn idee van een voorbeeldige Bourgogne en blijkbaar ook niet dat van Lucile Lagarde. Gelukkig was er niets van dit alles in haar ‘Les Coères’: fris, levendig, fruitig, met indrukken van witte bloemen en prachtige minerale tonen. En ik kan wel even doorgaan: complex, verfijnd en mooi in balans. Net zoals de witte Bourgogne Côte Chalonnaise, die voor de helft grootgebracht is in stalen tonnen en voor de andere helft in eikenhouten tonnen.

De opbouw van het proeven van de rode Bourgognes was bijzonder. We begonnen met regionale wijnen, gingen daarna naar village en weer terug naar regionaal. De rode Bourgogne Côte Chalonnaise ‘Clos de Chenôves’ was een relatief lichte, maar zeer fruitige wijn (framboos, blauwe bes). ‘Probeer ik bij witte wijnen de mineraliteit naar voren te halen, dan doe ik dit bij rode wijnen vooral met het fruit’, lichtte Lucile Lagarde toe. Geconcentreerd klein blauw fruit karakteriseert de rode Mercurey. ‘Ook om een chocoladetaart mee te begeleiden!’ In de genereuze afdronk was aan het einde reeds een vleugje cacao te proeven. Een relatief late oogst van de pinot noir-druiven, onderworpen aan een strenge selectie, zorgt voor een stevige Bourgogne Côte Chalonnaise Pinot Noir. Weelderig, bijna met een fluweelachtige aureool, en toch met twee benen stevig op de grond. Een ideale begeleider van boeuf bourguignon. Tussen de witte en rode wijnen door mochten we haar Crémant de Bourgogne Brut Blanc de Noir (100% pinot noir) proeven. Finesse en structuur in één glas: simpelweg klasse.

N.b. langs de D981, een kilometer ten zuiden van de E607 (de voormalige N80), heeft Domaine Lagarde een bord geplaatst met de tekst ‘Cave Ouverte’. Toch waardeert men het, wanneer je van tevoren contact opneemt.